Home › Bible › Parallel Bible › புலம்பல் 3

புலம்பல் 3 — Lamentations 3

Tamil Bible (BSI 1957) + World English Bible • verse by verse • 66 verses

Tamil (BSI) / English (WEB)

1ஆண்டவருடைய சினத்தின் மிலாற்றினால் உண்டான சிறுமையைக் கண்ட புருஷன் நான்.
I am the man who has seen affliction by the rod of his wrath.

2அவர் என்னை வெளிச்சத்திலே அல்ல, இருளிலே அழைத்து நடத்திவந்தார்.
He has led me and caused me to walk in darkness, and not in light.

3அவர் தமது கையை எனக்கு விரோதமாகவே நித்தமும் திருப்பினார்.
Surely he turns his hand against me again and again all day long.

4என் சதையையும், என் தோலையும் முற்றலாக்கினார்; என் எலும்புகளை நொறுக்கினார்.
He has made my flesh and my skin old. He has broken my bones.

5அவர் எனக்கு விரோதமாகக் கொத்தளங்கட்டி, கசப்பினாலும் வருத்தத்தினாலும் என்னை வளைந்துகொண்டார்.
He has built against me, and surrounded me with bitterness and hardship.

6பூர்வகாலத்தில் செத்துக்கிடக்கிறவர்களைப்போல என்னை இருளான இடங்களில் கிடக்கப்பண்ணினார்.
He has made me dwell in dark places, as those who have been long dead.

7நான் புறப்படக்கூடாதபடி என்னைச்சூழ வேலியடைத்தார்; என் விலங்கைப் பாரமாக்கினார்.
He has walled me about, so that I can’t go out. He has made my chain heavy.

8நான் சத்தமிட்டுக் கூப்பிட்டாலும், என் ஜெபத்துக்கு வழியை அடைத்துப்போட்டார்.
Yes, when I cry, and call for help, he shuts out my prayer.

9வெட்டின கற்களின் சுவரால் என் வழிகளை அடைத்துப்போட்டார், என் பாதைகளைத் தாறுமாறாக்கினார்.
He has walled up my ways with cut stone. He has made my paths crooked.

10அவர் எனக்குப் பதிவிருக்கிற கரடியும், மறைவிடங்களில் தங்குகிற சிங்கமுமாயிருக்கிறார்.
He is to me as a bear lying in wait, as a lion in hiding.

11என் வழிகளை அப்புறப்படுத்தி, என்னைத் துண்டித்துப்போட்டார்; என்னைப்பாழாக்கிவிட்டார்.
He has turned away my path, and pulled me in pieces. He has made me desolate.

12தமது வில்லை நாணேற்றி, என்னை அம்புக்கு இலக்காக வைத்தார்.
He has bent his bow, and set me as a mark for the arrow.

13தம்முடைய அம்பறாத்தூணியின் அம்புகளை என் உள்ளிந்திரியங்களில் படப்பண்ணினார்.
He has caused the shafts of his quiver to enter into my kidneys.

14நான் என் ஜனத்தார் யாவருக்கும் பரியாசமும், நித்தம் அவர்கள் கின்னரப்பாடலுமானேன்.
I have become a derision to all my people, and their song all day long.

15கசப்பினால் என்னை நிரப்பி, எட்டியினால் என்னை வெறிக்கச்செய்தார்.
He has filled me with bitterness. He has stuffed me with wormwood.

16அவர் பருக்கைக்கற்களால் என் பற்களை நொறுக்கி, என்னைச் சாம்பலில் புரளப்பண்ணினார்.
He has also broken my teeth with gravel. He has covered me with ashes.

17என் ஆத்துமாவைச் சமாதானத்துக்குத் தூரமாக்கினார்; சுகத்தை மறந்தேன்.
You have removed my soul far away from peace. I forgot prosperity.

18என் பெலனும் நான் கர்த்தருக்குக் காத்திருந்த நம்பிக்கையும் அழிந்துபோயிற்று என்றேன்.
I said, “My strength has perished, along with my expectation from the LORD.”

19எட்டியும் பிச்சுமாகிய என் சிறுமையையும் என் தவிப்பையும் நினைத்தருளும்.
Remember my affliction and my misery, the wormwood and the bitterness.

20என் ஆத்துமா அவைகளை நினைத்து நினைத்து எனக்குள் முறிந்துபோகிறது.
My soul still remembers them, and is bowed down within me.

21இதை என் மனதிலே வைத்து, நம்பிக்கை கொண்டிருப்பேன்.
This I recall to my mind; therefore I have hope.

22நாம் நிர்மூலமாகாதிருக்கிறது கர்த்தருடைய கிருபையே, அவருடைய இரக்கங்களுக்கு முடிவில்லை.
It is because of the LORD’s loving kindnesses that we are not consumed, because his mercies don’t fail.

23அவைகள் காலைதோறும் புதியவைகள்; உமது உண்மை பெரிதாயிருக்கிறது.
They are new every morning. Great is your faithfulness.

24கர்த்தர் என் பங்கு என்று என் ஆத்துமா சொல்லும்; ஆகையால் அவரிடத்தில் நம்பிக்கை கொண்டிருப்பேன்.
“The LORD is my portion,” says my soul. “Therefore I will hope in him.”

25தமக்குக் காத்திருக்கிறவர்களுக்கும் தம்மைத் தேடுகிற ஆத்துமாவுக்கும் கர்த்தர் நல்லவர்.
The LORD is good to those who wait for him, to the soul who seeks him.

26கர்த்தருடைய இரட்சிப்புக்கு நம்பிக்கையோடு காத்திருக்கிறது நல்லது.
It is good that a man should hope and quietly wait for the salvation of the LORD.

27தன் இளம்பிராயத்தில் நுகத்தைச் சுமக்கிறது மனுஷனுக்கு நல்லது.
It is good for a man that he bear the yoke in his youth.

28அவரே அதைத் தன்மேல் வைத்தாரென்று அவன் தனித்திருந்து மெளனமாயிருக்கக்கடவன்.
Let him sit alone and keep silence, because he has laid it on him.

29நம்பிக்கைக்கு இடமுண்டோ என்று தன் வாயைத் தூளில் நுழுந்துவானாக.
Let him put his mouth in the dust, if it is so that there may be hope.

30தன்னை அடிக்கிறவனுக்குத் தன் கன்னத்தைக் காட்டி, நிந்தையால் நிறைந்திருப்பானாக.
Let him give his cheek to him who strikes him. Let him be filled full of reproach.

31ஆண்டவர் என்றென்றைக்கும் கைவிடமாட்டார்.
For the Lord will not cast off forever.

32அவர் சஞ்சலப்படுத்தினாலும் தமது மிகுந்த கிருபையின்படி இரங்குவார்.
For though he causes grief, yet he will have compassion according to the multitude of his loving kindnesses.

33அவர் மனப்பூர்வமாய் மனுபுத்திரரைச் சிறுமையாக்கிச் சஞ்சலப்படுத்துகிறதில்லை.
For he does not afflict willingly, nor grieve the children of men.

34ஒருவன் பூமியில் சிறைப்பட்டவர்கள் யாவரையும் தன் கால்களின்கீழ் நசுக்குகிறதையும்,
To crush under foot all the prisoners of the earth,

35உன்னதமானவரின் சமுகத்தில் மனுஷருடைய நியாயத்தைப் புரட்டுகிறதையும்,
to turn away the right of a man before the face of the Most High,

36மனுஷனை அவனுடைய வழக்கிலே மாறுபாடாக்குகிறதையும், ஆண்டவர் காணாதிருப்பாரோ?
to subvert a man in his cause, the Lord doesn’t approve.

37ஆண்டவர் கட்டளையிடாதிருக்கக் காரியம் சம்பவிக்கும் என்று சொல்லுகிறவன் யார்?
Who is he who says, and it comes to pass, when the Lord doesn’t command it?

38உன்னதமானவருடைய வாயிலிருந்து தீமையும் நன்மையும் புறப்படுகிறதில்லையோ?
Doesn’t evil and good come out of the mouth of the Most High?

39உயிருள்ள மனுஷன் முறையிடுவானேன்? அவன் தன் பாவத்துக்கு வரும் தண்டனையைக்குறித்து முறையிடுகிறதென்ன?
Why should a living man complain, a man for the punishment of his sins?

40நாம் நம்முடைய வழிகளைச் சோதித்து ஆராய்ந்து, கர்த்தரிடத்தில் திரும்பக்கடவோம்.
Let us search and try our ways, and turn again to the LORD.

41நாம் நம்முடைய கைகளோடுங்கூட நம்முடைய இருதயத்தையும் பரலோகத்திலிருக்கிற தேவனிடத்திற்கு ஏறெடுக்கக்கடவோம்.
Let’s lift up our heart with our hands to God in the heavens.

42நாங்கள் துரோகஞ்செய்து, கலகம்பண்ணினோம்; ஆகையால் தேவரீர் மன்னியாதிருந்தீர்.
“We have transgressed and have rebelled. You have not pardoned.

43தேவரீர் கோபத்தால் மூடிக்கொண்டு, எங்களைத் தப்பவிடாமல் பின்தொடர்ந்து கொன்றீர்.
“You have covered us with anger and pursued us. You have killed. You have not pitied.

44ஜெபம் உட்பிரவேசிக்கக்கூடாதபடிக்கு உம்மை மேகத்தால் மூடிக்கொண்டீர்.
You have covered yourself with a cloud, so that no prayer can pass through.

45ஜனங்களுக்குள்ளே எங்களைக் குப்பையும் அருவருப்புமாக்கினீர்.
You have made us an off-scouring and refuse in the middle of the peoples.

46எங்கள் பகைஞர் எல்லாரும் எங்களுக்கு விரோதமாய்த் தங்கள் வாயைத் திறந்தார்கள்.
“All our enemies have opened their mouth wide against us.

47திகிலும் படுகுழியும் பாழ்க்கடிப்பும் சங்காரமும் எங்களுக்கு நேரிட்டது.
Terror and the pit have come on us, devastation and destruction.”

48என் ஜனமாகிய குமாரத்தி அடைந்த கேட்டினிமித்தம் என் கண்களிலிருந்து நீர்க்கால்கள் பாய்கிறது.
My eye runs down with streams of water, for the destruction of the daughter of my people.

49கர்த்தர் பரலோகத்திலிருந்து நோக்கிப்பார்க்குமட்டும்,
My eye pours down and doesn’t cease, without any intermission,

50என் கண் இடைவிடாமல் ஓய்வின்றிச் சொரிகிறது.
until the LORD looks down, and sees from heaven.

51என் நகரத்தினுடைய குமாரத்திகள் அனைவரினிமித்தமும், என் கண் என் ஆத்துமாவுக்கு நோவுண்டாக்குகிறது.
My eye affects my soul, because of all the daughters of my city.

52முகாந்தரம் இல்லாமல் என்னைப் பகைக்கிறவர்கள் என்னை ஒரு பட்சியைப்போல வேட்டையாடினார்கள்.
They have chased me relentlessly like a bird, those who are my enemies without cause.

53காவற்கிடங்கிலே என் பிராணனை ஒடுக்கி, என்மீதில் கல்லைவைத்தார்கள்.
They have cut off my life in the dungeon, and have cast a stone on me.

54தண்ணீர் என் தலையின்மேல் புரண்டது; நாசமானேன் என்றேன்.
Waters flowed over my head. I said, “I am cut off.”

55மகா ஆழமான கிடங்கிலிருந்து, கர்த்தாவே, உம்முடைய நாமத்தைப்பற்றிக் கூப்பிட்டேன்.
I called on your name, LORD, out of the lowest dungeon.

56என் சத்தத்தைக் கேட்டீர்; என் பெருமூச்சுக்கும் என் கூப்பிடுதலுக்கும் உமது செவியை அடைத்துக்கொள்ளாதேயும்.
You heard my voice: “Don’t hide your ear from my sighing, and my cry.”

57நான் உம்மை நோக்கிக் கூப்பிட்டநாளிலே நீர் அணுகி: பயப்படாதே என்றீர்.
You came near in the day that I called on you. You said, “Don’t be afraid.”

58ஆண்டவரே, என் ஆத்துமாவின் வழக்கை நடத்தினீர்; என் பிராணனை மீட்டுக்கொண்டீர்.
Lord, you have pleaded the causes of my soul. You have redeemed my life.

59கர்த்தாவே, எனக்கு உண்டான அநியாயத்தைக் கண்டீர்; என் நியாயத்தைத் தீரும்.
LORD, you have seen my wrong. Judge my cause.

60அவர்களுடைய எல்லாக் குரோதத்தையும், அவர்கள் எனக்கு விரோதமாக நினைத்த எல்லா நினைவுகளையும் கண்டீர்.
You have seen all their vengeance and all their plans against me.

61கர்த்தாவே, அவர்கள் நிந்திக்கும் நிந்தையையும், அவர்கள் எனக்கு விரோதமாய் நினைத்த எல்லா நினைவுகளையும்,
You have heard their reproach, LORD, and all their plans against me,

62எனக்கு விரோதமா.ய் எழும்பினவர்களின் வாய்மொழிகளையும், அவர்கள் நாள்முழுவதும் எனக்கு விரோதமாய் யோசிக்கும் யோசனைகளையும் கேட்டீர்.
the lips of those that rose up against me, and their plots against me all day long.

63அவர்கள் உட்கார்ந்திருப்பதையும் அவர்கள் எழுந்திருப்பதையும் நோக்கிப் பாரும்; நான் அவர்களுடைய பாடலாயிருக்கிறேன்.
You see their sitting down and their rising up. I am their song.

64கர்த்தாவே, அவர்கள் கைகள் செய்த கிரியைகளுக்குத்தக்கதாக அவர்களுக்குப் பலன் அளிப்பீர்.
You will pay them back, LORD, according to the work of their hands.

65அவர்களுக்கு இருதய வேதனையைக் கொடுப்பீர், உம்முடைய சாபம் அவர்கள்மேல் இருக்கும்.
You will give them hardness of heart, your curse to them.

66கோபமாய் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து கர்த்தருடைய வானங்களின் கீழ் இராதபடிக்கு அவர்களை அழித்துவிடுவீர்.
You will pursue them in anger, and destroy them from under the heavens of the LORD.